Wieczory, kiedy stawiam na przypadek

[luciennepoor]

Kilka miesięcy temu złapał mnie dziwny dołek. Normalnie jestem człowiekiem, który wszystko trzyma w ryzach: terminy w pracy, treningi trzy razy w tygodniu, plan oszczędnościowy na wakacje. Nawet kawa na wynos jest u mnie zamawiana o tej samej porze. Ale to była taka cisza po dużym projekcie, po którym nagle nie miałem co robić. Dzieci spały, żona czytała książkę, a ja łaziłem po mieszkaniu jak kot w obcym miejscu. Szukałem sobie zajęcia, żeby nie zwariować. Wtedy właśnie mój młodszy kolega z pracy, Marek, wspomniał, że czasem odpala vavada online na telefonie, żeby zabić nudę w tramwaju. Powiedział to tak mimochodem, jakby mówił o serwisie ze streamingiem. Nie wiem, dlaczego akurat tego wieczoru to do mnie wróciło.

Może dlatego, że zawsze byłem ciekaw, jak to działa. Nie chodzi o sam hazard, ale o to, dlaczego ludzie ryzykują przecież ciężko zarobione pieniądze. Wcześniej traktowałem kasyna jak coś odległego, co istnieje w filmach o gangsterach albo w komputerowych grach. A tu proszę: kilka kliknięć i mam na ekranie całą mennicę kolorowych awatarów, wirtualne żetony i koło ruletki, które obraca się tak gładko, że aż chce się patrzeć. Postanowiłem spróbować, ale z zasadą: tysiąc złotych na miesiąc i ani grosza więcej. Ta zasada to był mój fundament. Ustaliłem ją jak budżet na piwo ze znajomymi. Traktowałem to jako rozrywkę, taki internetowy odpowiednik kina domowego, tylko zamiast popcornu masz napięcie.

Początki były, przyznaję, bardzo skromne. Postawiłem dziesięć złotych na kolor czerwony. Wypadło czarne. Kolejne dziesięć na parzyste. Znowu przegrane. Wkurzyłem się nie na grę, ale na siebie: „Czego się spodziewałeś, Kuba? Że zarobisz na czynsz?"" Chciałem już zamknąć przeglądarkę i zająć się czymś sensownym, na przykład myciem okien. Ale wtedy pomyślałem, że byłoby głupotą zrezygnować po dwóch próbach. Bo tak naprawdem chodziło mi o coś innego. O to, żeby na dziesięć minut przestać być odpowiedzialnym ojcem i mężem. Więc zostałem. Trzecia runda, postawiłem dwadzieścia złotych na liczbę 17. Gdy zobaczyłem, że kulka zatrzymuje się właśnie tam, poczułem coś, czego nie potrafię do tej pory wytłumaczyć. To nie była dreszcz ekscytacji, tylko dziwne poczucie, że świat nie jest tak przewidywalny, jak mi się wydaje. Wypłaciłem wygraną, która wyniosła jakieś 700 złotych, i przez godzinę siedziałem jeszcze patrząc na stan konta, bo nie mogłem uwierzyć, że tak po prostu, z przypadku, dostałem dwa razy więcej, niż wynosił mój tygodniowy budżet na lunch. Od tej pory co drugi, trzeci wieczór zaglądałem do vavada online. Ale już bez napięcia, tylko jakby na spotkanie ze swoją zaskakującą stroną życia.

Najśmieszniejsze jest to, że moja żona, która zawsze była sceptyczna wobec hazardu, po jakimś czasie sama zaczęła się śmiać z moich wygranych. Nie chodziło o pieniądze, bo stawki były niskie. Zauważyła, że po takiej sesji wychodzę z pokoju inny. Mniej zgarbiony, mniej zaciśnięty, rozmowniejszy. Kiedy usłyszała, że gram online, tylko westchnęła: „Tylko nie przesadzaj"". Ale z czasem to ona pytała, czy wczoraj wieczorem „odpaliłem sobie ruletkę"". A to już był sygnał, że nie uznaje tego za coś złego, tylko za mój sposób na reset. Może chroniłem się wirtualnym kołem, żeby nie wyładować złości na domownikach. Bo druga rzecz, której się nauczyłem, to że przegrywanie też ma sens. Tak jak w życiu czasem coś nie wychodzi: awans, termin, plan B. Czasem się po prostu nie udaje. I trzeba umieć wzruszyć ramionami, postawić małą stawkę na inną liczbę, zamiast rozpaczać.

Kiedy próbowałem wytłumaczyć tę refleksję mojemu psychologowi – tak, chodzę do psychologa, bo to normalne w moim środowisku – zaśmiał się i powiedział, że może nie jest to najgorsza metoda na trenowanie tolerancji niepewności. Ale ostrzegł, żebym nie przekraczał budżetu. Rozumiałem to. Sam zresztą ustaliłem twardy limit: dziesięć procent z tego, co mam na przyjemności. Raz zdarzyło mi się stracić 300 złotych w jeden wieczór, bo grałem po złej wiadomości od lekarza. Wtedy zrozumiałem, że to nie jest problem, tylko symptom. Ktoś, kto gra, bo chce się wzbogacić, to jedno. Ale ja gram, bo potrzebuję, żeby wynik nie zależał od mojego wysiłku. W pracy wszystko zależy od tego, ile włożysz: im więcej godzin, tym lepszy produkt. Im więcej się starasz, tym więcej zarobisz. A w vavada online jest odwrotnie. Możesz zrobić wszystko dobrze, a przegrasz. Możesz rzucić ołówkiem i wygrasz. To taka wirtualna szkoła pokory: że nie wszystko mamy pod kontrolą. I to jest dobra szkoła, szczególnie dla kogoś, kto ma skłonność do perfekcjonizmu.

To oczywiście nie znaczy, że zachęcam innych, żeby grzebali w kasynie, gdy nie mają na jedzenie. Uważam, że każdy musi znać swoje granice. Ja na szczęście jestem analitykiem, więc traktuję to jak eksperyment behawioralny. Obstawiam, sprawdzam, notuję. Czasami gram przez dwadzieścia minut, czasami tylko trzy rundy. Najczęściej wygrywam niewiele, ale zdarzyło się też, że wyszedłem na plus o połowę mojej miesięcznej pensji. Co wtedy czułem? Głupią radość, jaką daje znalezienie stuzłotowego banknotu w zimowej kurtce. Ale potem szybko zatrzymałem emocje i przelałem te pieniądze na odnowienie sprzętu dla dzieci, bo wiedziałem, że jeśli zostawię je na koncie, wrócę i przegram je w godzinę. Takie jest prawo dużej liczby: kasyno zawsze wygrywa w długim terminie. Trzeba posiadać samozaparcie, żeby nie dać się wciągnąć w spiralę. I ja to samozaparcie buduję od pewnego czasu. Każda wygrana przypomina mi, że nie jestem od tego uzależniony, bo potrafię odejść. Każda przegrana przypomina, że nie jestem od tego uzależniony, bo nie rzucam się wtedy na kolejne stawki. To taka żelazna dyscyplina, którą wzmacniam właśnie tymi niewinnymi wizytami na platformie. Jestem ciekaw, czy inni tak to mają. Często czytam fora i ludzie opisują skrajnie różne przeżycia. Jedni chwalą się wygranymi, śmiejąc się z systemów. Drudzy piszą, że stracili czterdzieści tysięcy.