Przerwa na budowie

[luciennepoor]

Pracuję na budowie od szesnastu lat. Nie dlatego, że nie chciałem niczego innego – po prostu wujek załatwił, zostało. Wiecie jak to jest: wstajesz o piątej, kawa z termosu, szwendasz się po rusztowaniach, deszcz, słońce, beton, pył. Ciało ciężkie, ale w głowie pusto. Czasem fajnie, czasem nie. Taki dzień jak co dzień.

Dwa tygodnie temu trafił mi się akurat ten najgorszy gatunek dnia – sobota nadgodzinowa. Cała ekipa poszła na piwo po południu, tylko ja zostałem, żeby dograć zbrojenie pod strop. Kierownik taki jeden, co wiecznie pod nosem mruczy, powiedział "Marek, jak zrobisz, to reszta twoja". No to robię. Godzina, dwie, trzy. Ręce bolą, plecy też, a słońce praży w kask, że mózg się gotuje. W końcu mówię sobie: dość. Siadam na pace betoniarki, włączam telefon.

Internet ledwo zipie, bo plac budowy to dziura, gdzie świat nie dociera. Ale coś tam się kręci. Znajomi z grupy piłkarskiej wysyłają jakieś głupoty, dziewczyna – no, była – pisze o alimentach, od razu mnie ciśnienie skacze. Odpisuję, że odeślę, jak wrócę, i myślę: trzeba się oderwać. Potrzebuję czegoś, co nie jest tym placem. Nie jest kurzem. Nie jest panem kierownikiem.

I wtedy przypomina mi się jedna rzecz. Kiedyś, jeszcze przed rozstaniem, Monika śmiała się, że "masz takiego pecha, że nawet w aplikacji byś nie trafił". Pytałem o co chodzi, machnęła ręką. Ale słowo "aplikacja" utkwiło. Siadam więc, grzebię w historii przeglądarki – i proszę, jest. aplikacja vavada.

Ściągam. Nie myślę. Co mi tam, przecież nie mam nic do stracenia poza tymi paroma godzinami życia na budowie. Rejestracja trwa krócej niż palenie papierosa. Wchodzę, patrzę – jakieś kolorowe rzeczy, trochę jak na automatach na wakacjach w Bułgarii, gdzie wrzucałem lewa. Ale tamte były na żetony, a tu są prawdziwe liczby. Na początek dostaję bonus. Nie duży, ale całkiem konkretny. Nie wpłacam nawet swojej kasy – tylko od razu testuję, czy w ogóle działa.

Zaczynam kręcić. Jakiś prosty slot, z diamentami i siódemkami. Tak dla odprężenia. Wygrywam tu, przegrywam tam – nuda. Mijają trzy minuty, myślę: "No tak, gadanie. Monika miała rację". Ale coś mnie podkusiło, żeby zmienić grę. Przełączam na inny automat, taki z egzotyczną muzyką, bębny jakieś, złote posągi. Nie mam pojęcia, co to za kraj, ale działa szybko, przyjemnie. Kręcę.

I nagle.

Dosłownie nagle. Ekran robi się cały złoty. Myślałem, że to reklama. Ale nie. Wyskakuje napis, że trafiłem "jackpot" – niby ten najmniejszy, ale dla mnie ogromny. Osiem tysięcy czterysta złotych. Wpatruję się w ten ekran jak w objawienie. Nie ruszam się. Siedzę na pace betoniarki, w kasku, z błotem na butach, i nie wierzę własnym oczom. Pomału, powoli dociera: tyle nie zarabiam nawet przez dwa miesiące.

Kładę telefon na pace. Wstaję. Oglądam się wokół – nikogo. Tylko wrony gdzieś za płotem i ten beton, który za chwilę trzeba było zalać. Patrzę jeszcze raz. Wygrana jest. Zielony tekst, wyraźny, cyfra za cyfrą. Biorę głęboki oddech. Moja pierwsza myśl? Nie, nie samochód. Nie wakacje. Ubezpieczenie na dziecko. Alimenty. Dług, który wisiał od pół roku.

I wiecie co? Nie rzucam się w hazard. Wiem, że za chwilę miałbym ochotę grać dalej, ale coś we mnie mówi "stop". Zamykam aplikacja vavada dosłownie po minucie. Wypłacam wszystko od razu. Nie zostawiam złotówki na koncie.

Przez resztę dnia na budowie myślałem tylko o jednym. Kierownik przyjechał po dwóch godzinach, zobaczył, że wszystko dograne, pokiwał głową, ale nawet nie spojrzał na mój telefon. Gdyby wiedział... Wracam do domu, ściągam buty w przedpokoju, a w środku czeka pustka. Ale teraz nie jest taka zła. Biorę kąpiel, jem byle co, a wieczorem dzwonię do byłej. "Słuchaj, jutro przelew idzie. Cała zaległość". Milczy przez chwilę. "Skąd masz?" – pyta. Mówię: "Nie uwierzysz". I rzeczywiście nie uwierzyła. Ale pieniądze przyszły. Nawet jej stary, który za mną nie przepada, zadzwonił i powiedział "dziękuję". To było dziwne uczucie.

Trzy dni później wróciłem na plac. Ta sama betoniarka, ten sam kurz, ten sam kierownik. Ale coś się zmieniło. W telefonie mam aplikacja vavada – i owszem, czasem wieczorem włączę, postawię stówkę. Część przegram, czasem coś ugram. Ostatnio udało mi się dorwać trzysta złotych, kupiłem za to dziecku buty. Ale tamtej wygranej nie oddałbym za nic. Nie dlatego, że to były wielkie pieniądze. Dlatego, że przyszła w momencie, kiedy byłem najsłabszy. Na samym dole. I wyciągnęła mnie stamtąd.

No i jeszcze jedno. Monika teraz czasem pyta, czy jeszcze "testuję szczęście". Uśmiecham się i mówię: "Ty oceniasz, a ja wygrałem". To chyba najlepsze. W każdym razie – deszcz padał tylko ten jeden raz. Następnej soboty nie ma nadgodzin. Ale jak będą, to wiem, co robić. Tylko z limitem. Zawsze z limitem.